การตั้งสมาธิจดจ่อกับอะไรมากๆนีเป็นเรื่องที่เหนื่อยจริงๆ  เพิ่งมาสังเกตตัวเอง    ตอนตั้งใจกับอะไรมากๆเข้า   จะหยุดหายใจ...........

แล้ววันนี้  ก็เกือบเป็นลม    (นั่งทำงานทั่วไปเองนะ)   เป็นนิสัยที่ทำร้ายตัวเองชะมัด  TwT~

วันนี้นั่งรถผิดสายอีกแล้ว    พอมันเลี้ยวเข้าซอยที่ไม่รู้จักเข้าหัวใจก็ไม่อยู่กะเนื้อกะตัว=w=""""  แต่ก็ยังทำตัวว่า  "นั่งรถมาถูกสายเเล้ว"  จนมีคนกดกริ่งลง พอมารู้ทีหลังว่ามีคนขึ้นรถผิดสายด้วยกันก็เลยรีบลงตาม(ไม่มีคนกดลงก็ไม่ลงหรอก) แล้วก็จ่ายตังคนขับประมาณว่าลงถูกป้ายเเล้ว ทั้งๆที่มันเพิ่งขับเลยมา 1 ป้ายรถเมย์เอง แล้วก็ทำเป็นเดินเข้าซอยนั้นทั้งๆที่ไม่รู้จักด้วยซ้ำ  พอคลาดสายตากะคนที่ขึ้นรถผิดด้วยกัน  ก็เดินย้อนออกไปทางเดิม แล้วก็เดินเองยาวๆกลับบ้าน  (หลายกิโลอยู่)  

 

มาคิดๆดูอีกที...............นี่ตูทำอะไรลงไปฟะเนี่ย    หน้าด้านยอมรับความจริงสักหน่อยก็ไม่เสียหายเนอะ  TwT 

ไม่บ่นๆอีกแล้ว

สเปซนี้ยกให้ มิยะฟูจิน กับ โมมิจิ ~~~

เลข 2 ซะเเล้ว  แล้วทำไมยังสูงไม่ถึง 170 ฟะ ขี้เกียจแหงนหน้าคุยกับเพื่อนนะเฟ้ย หรือเพื่อนเรามันสูงเกินไปฟะ?

แถวบ้านฉันสูงที่สุดเลยนะเฟ้ยยยยยย  

 

ปล. หมู่บ้านลับแล

อยากทำได้ทุกอย่าง อยากทำเป็นทุกอย่าง  ที่บ้านสอนมาว่าถ้าทำไม่เป็นก็ไปฝึกซะ  ก็เลยไม่มีข้ออ้างอะไรจะเถียงว่า"ทำไม่ได้"

พิจารณาตัวเอง แล้ว.............. ไม่สามารถทำอะไรหลายๆอย่างพร้อมกันได้  สิ่งที่ทำได้ดีก็ต่อเมื่อร่างกายเเละจิตใจพร้อมเท่านั้น   

 ทำไมเราเรื่องมากแบบนี้...................

แปลก แฮะ............

  ความรู้สึกแย่ๆ  ที่น่าจะเปลี่ยนเป็นแรงผลักดัน  ให้ฉัน  แต่ตอนนี้  ฉันไม่สู้ซะเเล้ว  ความอิจฉาต่างๆนาๆ  หรืออะไรก็ได้  พอเถอะ

รับมาเกินขีดจำกัด??  หรือว่า ฉันเปลี่ยนไป   เป็นคนธรรมดามากขึ้น??

 

แต่อย่าง น้อย ฉันก็อยากให้มีวันที่มีความสุขประสาคนธรรมดาทั่วไปบ้าง

 

ก็ดีนะ

    ก็ดีนะ..................TwT

ทำไมถึงด่าตัวเองเเล้วมีความสุขกันนะ  พิลึกคนจริงๆเลยฉัน  แต่อย่างน้อยตอนนี้รู้สึกจะกลายเป็นคนธรรมดาที่ใช้ชีวิตได้เหมือนคนอื่นๆเค้าได้เเล้วล่ะ  แล้วที่ผ่านมาเป็นตัวอะไรกันแน่ฟะ แต่ที่แน่ใจคือ ไม่ใช่ในแง่ บวกแน่  แน่นอนไม่ใช่ 

 

บังเอิญไปหน่อยมั้ง   คิดเหมือนกันเกินไป  หลายครั้งเเล้วนะ    เป็นใครกันแน่...........

ไม่สิฉันตะหากล่ะที่เลียนแบบ อยู่  ไม่รู้ตัวเลย     อะไรกัน  เป็นประเภทซึมซับไม่รู้ตัวงั้นสินะ

 

 

 

ทำไมเหรอ?  เพราะคนอย่างฉันใครจะไปเลียนแบบล่ะ???

 

 

ไร้ตัวตนจริงๆ  ตัวข้า

ล่องลอย   เรื่อยเปื่อย   ไม่จดจำ

 

ดีเหมือนกันนะ  พอดีเรื่องที่ไม่อยากจำมีเยอะเลยล่ะ

เคยรู้สึกแบบนี้กันบ้างไหม รู้สึกด้อยค่าในด้านต่างๆ ทำอะไรไม่เป็นชิ้นไม่เป็นอันและชึวิตมักถูกเปรียบเทียบกับคนที่เก่งกว่า ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทะเลาะกับพ่อแม่เรื่องนี้ แต่ทำไมไม่รู้วันนี้ อยากหนีไปให้ ไกล ไม่รู้ทำไมแค่นี้ทำไมทนไม่ได้

มือคู่นี้ที่ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง หรือทำได้ก็เละเทะไปทุกเรื่อง ร่างกายนี้ที่ป่วยออดๆแอดๆ สมองนี้ที่คิดแต่เรื่องง่ายๆ สิ่งที่พอทำอวดชาวบ้านได้ก็มีไม่กี่เรื่อง แล้วยังจะมาหาว่าสิ่งที่ฉันภูมิใจเป็นเรื่องไร้สาระ รังเกียจการกระทำของฉัน ก็แค่อยากภูมิใจในตัวเองบ้างก็เท่านั้น แต่ตอนนี้ไม่เหลือแล้ว ถือว่าเป็นอะไรสักอย่างที่หายใจไปวันๆ

ที่ผ่านมาก็เข้าใจเเล้วว่าทำไมไม่กล้าทำอะไรหลายๆอย่าง กลัว เราสู้คนอื่นไม่ได้หรอก ไม่อยากจะประเมินตัวเองต่ำแต่อะไรสักอย่างในจิตสำนึกมันบอก แก้ไม่ได้เเล้วมั้งนิสัยแบบนี้ ตราบใดที่ฉันยังไม่มีเรื่องที่ภูมิใจในตัวเอง


................ก็แค่อยากวาดรูป อยากมีอะไรที่ทำให้ตัวเองมีค่าขึ้นหน่อย......ก็เท่านั้น

ทำไมต้องฝันถึงคนๆนั้นด้วย บ้าจริง TwT

ขอบคุณพระเจ้าที่สร้างให้ฉันมีชีวิตนี้

ขอบคุณพระเจ้าที่สร้างให้ฉันมีความซาบซึ้งนี้

ขอบคุณพระเจ้าที่สร้างให้ฉันเข้าใจในความซาบซึ้งนี้

ขอบคุณสิ่งสวยงามที่สรรค์สร้างความซาบซึ้งนี้

ขอบคุณจินตนาการที่มีอยู่ในขณะนี้

ขอบคุณจินตนาการของมนุษย์ที่สรรค์สร้าง

ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่าง

 

 

สุดยอดเฟ้ยยยยยยยยยยขอบคุณที่รอดมาได้  =[]=/

 

ฉันคือเปลงเพลิงแห่งอัสดงแสงสุดท้ายแห่งท้องฟ้า   ช่วงเวลาที่ท้องฟ้าทอไปด้วยสีส้ม   สวยงามเเละเป็นจุดจบของวัน

 

จะพยายามลืมความเจ็บปวดในอดีตให้ได้  ไม่ใช่การเริ่มต้นใหม่  แต่จะเป็นจุดจบของอดีตเท่านั้น

 

 

ฉันคือจุดจบ        

ต่อไปนี้....เกมละการ์ตูนมาก่อน

 

"มะนาว"ตายเเล้ว

ทำไมไม่รู้สึกอะไรเลย

ความคิดแบบนี้ล่ะที่น่าเจ็บใจนัก

ที่ไม่รู้สึกอะไรเลยคงเพราะแบบนี้ล่ะมั้ง

ฉันลืมตัวตนของสิ่งสำคัญไป

แต่

ยังมีอีกหลายสิ่งที่ฉันต้องสูญเสียอีก

แล้วฉันจะลืมมันได้ไหมนะ?

จะได้ไม่รู้สึกอะไรเลย

 

 

ชีวิตพัง.................ชีวิต.....พัง

นี่เราทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย   บ้าจริง..............ไม่อยากจะ...

หลายวันก่อนสิ่งสำคัญที่ติดกระเป๋าของฉันตลอดเวลาได้หายไปแล้ว พร้อมๆกับได้รู้อะไรบางอย่างในวันเดียวกัน มันช่างเหมาะเจาะกับเวลาเสียจริงเชียว  ฉันไม่รู้สึกเสียดายเลย แต่ลึกๆในใจฉันร่ำร้องอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนใน19ปีนี้.............ทรมานเหลือเกิน อย่ามาดีกับฉันอีกได้ไหม เพราะฉันอยากจะตัดใจลืมๆไปเหลือเกิน

 .........

เบื่อตัวเองมากถึงมากที่สุด

ทำไงดี   ไปตายเเล้วเกิดใหม่กันเถอะ ^^  บ๊ะ  ตายไปแบบนี้ไม่ได้เกิดใหม่แหง ฉันมันบาปหนา

เเล้วเจอกันในนรกครับ