ความต้อยต่ำทำให้  ฉันไขว่คว้า

การโดนดูถูกทำให้  ฉันรู้สถานะตนเอง

ความกลัวทำให้ ฉันกล้า

โรคร้ายทำให้ ฉันอดทน

ความโดดเดี่ยวทำให้ ฉันมีสมาธิ

การสูญเสียทำให้  ฉันเข้มเเข็ง

บางครั้งการที่เจอกับสิ่งเเย่ๆก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเสมอไป 

  เพียงแต่..............ฉันจะทนได้อีกนานแค่ไหนกันนะ?

  ชีวิตจริงมันเเย่กว่าที่คิดนะ    ปัญหาต่างๆเกิดขึ้นรอบๆตัวเรา เราแกล้งไม่สนใจมันนานๆเข้าผลออกมามันจะหนักกว่าที่ควรเป็น  ผมลองไม่สนใจมันเเล้วแต่ในใจลึกๆ ก็ยังคำนึงถึงผลร้ายที่จะเกิดขึ้นภายหลัง  เราทิ้งความคิดนั้นไม่ได้ เพราะเราเป็นมนุษย์จิตใจอ่อนเเอ เสเเสร้ง ไปวันๆ ทำให้ดูเหมือนตนเองเข้มเเข็ง แต่ที่จริงในใจเรานั้นอ่อนแอนัก  ผมหนีจากความจริง มาสู้สิ่งบันเทิง  สิ่งที่ผมชอบ สิ่งที่ผมรักและอยากจะทำ  ด้วยความคิดเห็นไม่ตรงกัน .....เค้าไม่เห็นด้วย เค้าพูดจาทำร้ายจิตใจ เค้าทำลายความฝันผม  เค้าผิดหวังในตัวผม อันนี้เป็นความคิดของผมเองคนอื่นคิดยังไงผมไม่รู้ผมไม่ใช่พระเจ้าที่จะรู้ไปหมดทุกอย่าง พระเจ้าเองอาจจะไม่รู้เลยก็ได้ จิตใจมันซับซ้อน คิดยังไงดูยังไงศึกษายังไง มันก็อธิบายได้ยาก ไม่รู้จะสื่ออย่างไร แต่ผมก็ยังเสเเสร้งเป็นไม่ใส่ใจ  แต่ผมว่าไม่นานหรอกความเสเเสร้งมันจะไม่ได้ผล จิตใจรากลึกในใจมันเป็นแผลมานานเเล้ว มันรับไม่ไหวเเล้ว เเละที่สำคัญไม่มีทางเลือกอีกแล้ว  ผมคิดว่าเค้าหวังในตัวผมมากเกินไป ผมพยายาม ทำให้เค้าดูว่า จริงๆเเล้วผมไม่ได้เก่งกาจอะไรมาก  ผมเป็นคนธรรมดาที่ค่อนข้างไร้ความสามารถเลยทีเดียว ผมอาจจะผิดเองที่ผ่านมาผมเผยแต่ด้านดีงามและปกปิดสิ่งที่ผิดพลาดในตัวผม  เค้าถึงหวังมากเกินไป  อาจจะไม่ใช่หวังมากเกินไปซะทีเดียว จิตใจมนุษย์นั้นซับซ้อนนัก บุคคลที่อยู่ร่วมกันเป็นเวลานานย่อมรู้ใจกันดี  ย่อมรู้นิสัยของแต่ละฝ่ายดี  ผมพยายามสังเกตุศึกษา นิสัยของคนอื่น สิ่งที่ชอบ  สิ่งที่เกลียด เเล้วหน้าที่ อันนี้เป็นสไตล์ ของผมซึ่งผมคิดว่าถ้ากระทำในสิ่งที่เค้าชอบ อันนี้จะเกิดผลดี ผมไม่เข้าใจนะ  ทำไมคนเราถึงต้องสร้างศัตรู อาจจะเป็นเพราะความสนุกในชีวิตอันจำเจ ผมไม่เห็นด้วยผมไม่ชอบสร้างศัตรูถึงแม้จะเป็นคนที่ไม่ชอบด้วยก็เถอะ  การนินทาเพื่อความสนุกเหรอ  ไร้สาระ  ความสนุกแบบไม่คิดมาก  ซึ่งมนุษย์ไม่อาจหนีพ้น เราอาจจะเผลอไม่รู้ตัว หรือสถาณการณ์อาจพาไป

ผมเป็นคนสไตล์นี้  พยายามศึกษาจิตใจของฝ่ายตรงข้าม  ถ้าเค้าชอบเเบบเดียวกับเรา  เราก็จะไปด้วยดี  หากเค้าชอบอย่างอื่นผมจะพยายามชอบในสิ่งที่เค้าชอบด้วย หากเค้าชอบในสิ่งที่ผมไม่ชอบ  ผมก็จะพยายามหลีกเลี่ยงที่จะสนทนาหรือสื่อสารกัน วิธีแบบนี้อาจกินเวลาซักนิด  หรืออาจคิดได้ว่าเป็นวิธีการของพวกขี้อาย  ไม่กล้าเเสดงออก  ส่วนตัวผม เป็นคนไม่กล้าเเสดงออกนะ  ไม่กล้าตัดสินใจอะไรยากๆด้วย ความพยายามต่ำ ซะด้วย  เพราะความ กลัว  กลัวผิดพลาด กลัวไม่เป็นที่ยอมรับ กลัวในหลายๆอย่างที่ส่งผลลบถึงตัวผมเอง  ใช่ความกลัวก็อีกอย่างที่มนุษย์มี  แต่ผมก็ข่มความกลัวด้วยการเสเเสร้งต่อไป เราหลอกใจตัวเองว่าจะไม่กลัวมัน  แต่กระนั้นจิตใจลึกๆเรามันเรียกร้อง เราไม่สามารถหลุดพ้นได้  จิตใจเราอ่อนเเอ  ความสิ้นหวัง  เเละ  ทางเลือกอันโหดร้าย ผลักดันความกลัวในจิตใจ  "ทำร้ายตัวเองเหรอ?  ฆ่าตัวตาย?"  เคยคิดอยู่เหมือนกันนะ  แต่ไม่ทำหรอก  เรามันไม่กล้าจิตใจเราไม่เข้มเเข็งพอ แค่คิดน้ำตามันก็ไหล  อะไรกันนี่เราอ่อนเเอมากขนาดนี้เชียว?  ทางออกอื่นล่ะ ?  ยอมรับทางเลือกที่โหดร้าย?  ใช่เราไม่มีทางเลือกอื่นต้องกระทำในสิ่งที่ตนไม่ชอบ  และเฝ้าหวังว่า สักวันเราจะหลุดพ้นจากเหตูเหล่านี้ด้วยจิตใจที่เข้มเเข็ง   ศาสนาเหรอ?  สิ่งพึ่งพิงของผมไม่ใช่ศาสนาหรอก  แต่เป็นจิตใจของตนเองซะมากกว่า  ผมเสเเสร้งตัวเองว่าละทิ้งศาสนา  แต่ผมคิดว่าถ้าเราคิดว่าตัวเองเป็นคนดี  เท่านั้นก็พอ  ความคิดผมอาจจะสวนกระแส  เพราะผมตั้งใจอย่างนั้น  ทำไปเพราะอยากให้ตัวเองไม่เหมือนคนอื่นก็เท่านั้น  ผมชอบคนที่ไม่เหมือนคนอื่นนะ  โดยเฉพาะความคิดสร้างสรรค์  ทุกครั้งที่ผมเห็นสิ่งแปลกใหม่ หรือไม่เหมือนใคร ผมคิดเสมอว่าเมื่อไหร่ผมจะคิดอย่างนี้ได้บ้างนะ    เอาเถอะผมอาจจะคิดผิดอยู่ก็ได้ใครจะรู้ พระเจ้าเหรอ ไม่อยากจะอ้างถึงหรอก  บาปเปล่าๆ  ถึงผมละทิ้งศาสนาแต่ผมก็ไม่ลบหลู่หรอกนะ....เท่านี้ล่ะใครคิดอะไรก็เสนอได้นะ